Showing posts with label වධකාගාරයක කථාව. Show all posts
Showing posts with label වධකාගාරයක කථාව. Show all posts

Saturday, November 25, 2017

ඈන් ෆ්‍රෑන්ක් නම් වූ සුන්දර යුවතිය අසුන්දර අයුරින් දිවංගත කල ඒ අසුන්දර භුමිය තුල වරුවක්!



ජර්මනියේ බෙරගන් බෙල්සන් Bergen Belsen නම් වූ ගම්මානයේ තවමත් ඒ අසුන්දර අතීතය තවමත් දෝංකාර දෙන බව ඒ අසල වෙසෙන  අය දන්නා කරුණකි.අදටත් මෙම ගම්මානය සිසාරා කෙඳිරි ගෑම් අඬා වැටීම් ඇසෙන බව ඒ අසලම වෙසෙන කෙනෙක් අපට පැවසීය.  දස දහසක් බුරුතු පිටින් පොලවට යට කල ඒ මරුමුසු සොහොන් බිම තුළ ගැහෙන හදින් අප ඇවිද ගියෙමු. 

කෞතුකාගාරය ඇතුල්වන ස්ථානය

දරුවන් විසින් ලියන ලද දිනපොත්

දරුවන් විසින් ලියන ලද දිනපොත්

කඳුළු කතාවෙන් බිඳක්

කඳුළු කතාවෙන් බිඳක්

කඳුළු කතාවෙන් බිඳක්

කඳුළු කතාවෙන් බිඳක්

කඳුළු කතාවෙන් බිඳක්

කඳුළු කතාවෙන් බිඳක්

එහි ඇති කෞතුකාගාරයේ මෙම ජිවිත පිලිබඳ මනා අවබෝධයක් ලබාදෙයි. ඇඟ කිලිපොලා යන රුප රාමු ප්‍රදර්ශනය කරයි. එවකට හමුදා සේවයේ යෙදුනු නිලදරුවන්ගේ චිත්‍රපට කැමරා වලින් ගනු ලැබූ අමානුෂික ආපරාධ අමු අමුවේ එම අයුරින්ම දකින්නට සලස්වයි. නමුත් අපට එවන් දර්ශන නැවත ෆිල්ම් කර බෙදා හරින්නට තහනම්ය හේතුව එම අසරණ ජිවිත වලට කරන උත්තමාචාරයක් වශයෙනි. නමුදු යුරෝපා පාලන මණ්ඩලය මෙම නීති සම්ප්‍රදාය වෙනස් කිරීමට කටයුතු සලසමින් සිටි එයට හේතුව නම් විවිධාකාර සත්‍ය නොවන විස්තර ප්‍රසිද්ධ කිරීමයි. ඒ සම්බන්ධව අප හා අදහස් පැවසුවේ  යුදෙවු පදනමේ නිලදරුවෙකි.

මිය ගිය සියලුම දෙනා වෙනුවෙන් ගොඩ නැගූ ස්මාරකය
 
මෙහි මියගිය සියලුදෙනා වෙනුවෙන්
 
සමුහ මිනී වලවල්


සමුහ මිනී වලවල්

සමුහ මිනී වලවල්

ඈන් ප්‍රෑන්ක් නම් වූ ඒ සුන්දර යුවතියගේ ජීවිතය සම්බන්ද ජිවිත කතාව මිට පෙර මම ලියුවද මගේ චාරිකාවට එය මහත් සේ ගැලපෙන නිසාවෙන් මම එම විස්තරයත් මෙම ලිපියටම අමුනන්නට සිතුවෙමි.
1929 ජූනි මස 12 දින යුදෙව් ජාතික ඔට්ටෝ හෙන්රිච් ෆ්‍රැන්ක් සහ ඒඩිත් හොලාන්ඩර් ෆ්‍රැන්ක් ට දාව ඇනලීස් මරී ෆ්‍රැන්ක් ජර්මනියේ මයින්ගාවු රතු කුරුස රෝහලේදී උපත ලැබීය. ඇයට වැඩිමහල් සහොදරියක් සිටි අතර ඇය නමින් මර්ගොට් බෙටී ෆ්‍රැන්ක් 1926 පෙබරවාරි මස 16 දින උපත ලද්දියකි.
1933 කුරිරුකමේ අධිපති අමානුෂිකවාදයේ පියා ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් ගේ දේශපාලන පක්ෂය වූ ජාතික සමාජවාදී ජර්මානු කම්කරු පක්ෂය ජන්දය ඉහලින්ම දින්නේ දෙවන ලෝක සමයේ මුළු යුරෝපයටම කණකොකා හඬවමිනි. මේ ජයග්‍රහනය වඳුරන්ට දැලි පිහි දීමක් වැන්නක් වූයේ ඒක ජනතාවක් එක රාජ්‍යක් ඒක නායකයෙක් යන උඩෘත පාඨය කොටගත් ජාතික සමාජවාදී ජර්මානු කම්කරු පක්ෂය ඒකාධිපති පාළනය කරා ඉදිරියට යෑමයි.

ඈන් සහ ඇගේ සොයුරිය සදාකාලික නින්දේ

මෙයින් තැතිගත් ඒඩිත් දරුවන් දෙන්නාද රැගෙන ඇගේ මව රෝසා සමඟ වාසයට ආචන් නඟරය බලා ගිය අතර කුඩා පහේ කුඩු ව්‍යාපාරයක අයිති කරුවෙකු වූ ඔට්ටෝ පමනක් ෆ්‍රරැන්ක්ෆුර්ට් නඟරයේ නැවතිනි. නමුත් පසුකාලීනව නෙදර්ලන්තයේ තම ව්‍යාපාරයක් පටන් ගැණීමට ලද ආරාධනාවක් ඔස්සේ මෙම යුදේව් ජාතික පවුල නෙදර්ලන්තයේ වාසයට පැමිණියහ. ඔට්ටෝ ඔපෙක්ටා සමාගම පටන් ගත් අතර නිවසක් මෙර්වේද චතුරශ්‍රයේන් මිලට ගැණුනි.. 1933-1939 අතර කාලය තුල 3000 000 පමණ යුදෙව් ජාතිකයින් නෙදර්ලන්තයට සංක්‍රමණය විය.






ඈන් සහ සොයුරිය සිටි කඳවුර තිබු ස්ථානය

ඈන් සහ සොයුරිය සිටි කඳවුර තිබු ස්ථානය

නෙදර්ලන්තයට පැම්ණි පසු මර්ගොට් රජයේ පාසලටද ඈන් පෞද්ගලික පාසලකටද යාමට පටන් ගත් අතර මාර්ගොට් ගණිතයට දක්ෂ වූ අතර ඈන් භෂාවට සහ ලිවීමට දක්ෂ කම් දක්වන්නට විය. පසු කාලීනව ඈන් ගේ මිතුරියක වුනු හනෙලි ගොස්ලාර් මතකය අවදි කරමින් කියා සිටියේ ඈන් නිතරම ලියන බවය නමුත් ලියන්නේ මොනවාද යන්න සාකච්ඡා කරන්නට අකමැති වූ වගයි. 1938 දී ඔට්ටෝ දෙවන සමාගම ආරම්භ කරන ලද අතර 1939දී ඒඩිත් ගේ මව වූද ඈන්ගේ ආච්චි අම්මා වූ රෝසා ඒඩිත් සහ පවුල සමග ජීවත් වීමට පැමිනි අතර 1942 මිය යනතුරුම ජීවත් විය.
පාපතර නාසි 1940 දී නෙදර්ලන්තය යටත් කර ගත් අතර ෆ්‍රැන්ක් පවුලට කණකොකා හැඬවිනි. යුදෙව් ජාතික පවුල් බුරුතු පිටින් කුදලාගෙන යනු ලැබීය.


ඈන් පිලිබඳ තතු දිස්වෙන අයුරු

ඈන් පිලිබඳ තතු දිස්වෙන අයුරු

යුදෙව් ජාතික දරුවන් යුදෙව් පාසල් වලට යැවිය යුතු බව නාසීන් විසින් අණ පැණවූ අතර මාර්ගොට් සහ ඈන්ට සියළුම මිතුරන් අතහැර දමා යුදේව් ලයිසියම් විදුහලට ඇතුලත් වන්නට විය. මේ අතර 1942 ජූනි 12 දින කුඩා දිනපොතක් ඈන්ට පියාගෙන් උපන්දින තෑග්ගක් වශයෙන් හිමිවිය ඒ ඇය කලින් දිනකදී පියාට පෙන්වන ලද්දකි.
හීතියෙන් වෙළුනු මෙම පවුල
ඇමරිකාවට යන්නට තැත් කලද එය කල හැකි නොවුනු තැන ඔට්ටෝ සහ පවුල සැඟවීමට අදහස් කලහ. ඊට පෙරාතුව ඔට්ටෝ ඔහුගේ සියළුම සමාගම් කවදත් ඔහුට හිතවත් සෙවකයෙක්වූ ජොහැන්නස් ක්ලැයින් මහතාට පැවරූ අතර ඔහුගේ සේවාදායකයෝ ඔවුනට උදවු කලහ. රාත්‍රි දෙකක් එක තැන නිදානොගන්න ඔවුහු වග බලා ගත්හ. කුඩා ඈන් ඇතුළු පවුලටම රටක් නැති විය. තම උපන් භූමියෙම අනාගතයෝ විය. සැඟවීමට යන්නට පෙර දිනයේදී ඈන් ඈගේ හිතවතා වූ ටොස්‍ය ට පොතක් තේ කට්ටලයක් මාර්බල් ටින් එකක් සහ ආදරනීය පූසාව පරිස්සම් කර තැබීමට භාර දුන්නාය ඇය පවසා සිටියේ මම අපහු ආවම මට දෙන්න යනුවෙනි.
1942 ජුලි මස 6 දින ස්විට්සර්ලන්තයට යන බව පවසමින් ඔවුන් කුමාර ඇල (Prinsengracht)මාවතේ සැඟවුනු නිවසකට ඔවුන් ජීවත්වීමට ගියහ. ඒය ඔපෙක්ටා සමගම පිටුපසට වෙන්න සැඟවුනු නිවසක් වූ අතර
ඉතාම කිට්ටුවෙන් හිටි අයෙක් පමනක් මෙය දැන සිටි අතර මෙම රහසිගත නිවසේ ඇතුල් වීම පොත් රාක්කයකින් වසා තිබිනි..පිට ලෝකයත් සමඟ සබඳ කම් නොමති වූ අතර ඈන් දිනපොත ලිවීමේ නිරත වුනු අතර දෛනික ජීවිතයේ විඳි දුක් ගැහැට ඇය දිනපොතේ ලිවීමෙන් වේදනාව දියකර හැරියාය. සොයුරිය අන්වර්ථ නාම වලින් ඉගෙනීමේ නිරත වී ඉතා දක්ෂ කම් පෙන්වූ නමුදු මෙම දරුවන් ජීවත් වුනේ කොහිද නෑදෑයන් කවුද කිසිවෙකු නොදැන සිටියහ.
1944 අගෝස්තු 1 දා ඈන් ඇයගේ ඩයරියේ අවසන් වදන් පෙල ලියුවාය.
"
කවදා හෝ මා කතුවරියක වේවිද?" 




ඈන් ගේ දිනපොත

1944
අගෝස්තු මස 4 දින යුදෙව්වන්ගේන්ම කා බී බඩ පුරවාගත් හිතවතෙක්ගේ ඔත්තුවක් අනූව ඈන් සහ ඇගේ පවුල නාසි හමුදාව යටතට පත් විය. සැඟවුනු නිවස නාසි හමුදාව දෙවනත් කලහ, ඈන් සහ පවුලට අත් උදව් දුන් සියළු දෙන සිර භාරයට ගත්හ.
වදකාගාරයෙන් වදකාගරයට මාරුවෙමින් අපාදුක් විඳි ඔවුන්ගෙන් ඒඩිත් දරුවන් දෙන්නාගේ මව සාගින්නේන් මිය ගියාය ඒ ඇය කන්නට ලැබෙන ඉතා කුඩා පාන් කෑල්ල පවා දරුවන් වෙනුවෙන් සැඟවූ නිසාය. මාර්ගොට් සහ ඈන් අමානුශික වඳ විඳ ටයිපොයිඩ් උනේන් සදහටම මෙලොවින් බෙර්හන් -බෙල්සන් ( Bergen-Belsen)වදකාගාරයේදී. සමුගත්හ. පසුකාලීනව වදකාගාරවල දුක් විඳ නිදහස ලැබූ ඔවුනගේ සමහර යහළු යෙහෙළියන් ඔවුන් පිලිබඳ තතු ඕලංද ජාතික මිතුරන්ට පැවසූ බව පොත් පත් වල සඳහන්.
ෆ්‍රැන්ක් පවුල අත අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු ඔවුනට අතහිත දුන් සෑම දෙනෙක්ම ප්‍රශ්න කරනු ලැබූ අතර සමහරු හිරබත් පවා කෑහ. සැඟ වුනු නිවසේ තිබුණු ඈන්ගේ දින පොත සහ පිංතූර හිතවතුන් අරන් තැබූහ. මේම වදකාගාරයෙන් දිවි ගලවාගත්තේ ඔට්ටෝ පමනි. 1945 අප්‍රියෙල් මස 15 දින බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව කඳවුරු නිදහස් කලද දස දහස් ගණින් යුදෙව් ජාතිකයින් මරු මුවට පත් වී හමාරය.1947 දී ඈන්ගේ දිනපොත ඕලංද භාෂාවෙන් පලමු වරට මුද්‍රනය වුනු අතර 1952 දී ඉංග්‍රීසි බසින් පලවිය. ඒය භාෂා විශාල ගනණකට පරිවර්තනය විය.1960 මැයි 03 දින සැඟවුනු නිවස කෞතුගාරයක් ලෙසින් ජනතාවට විවෘත කරන්නට දිවි ගලවාගත් පියා මුල් විය.

 කටුක දුක් විඳි ඒ අසරණ ජිවිත වලට සංසාරයේ කිසිම දිනක මෙවන් විපතක් නොවේවා යයි පතමින් අප ඈන් ෆ්‍රෑන්ක් කෞතුකාගරයටත් සොහොන් බිමටත් සමුදුන්නෙමු.

පිංතුර සහ විස්තරය සූරී සතුය ඈන් පිලිබඳ තතු ෆ්‍රෑන්ක් පදනම සතුය!


 සූරී - නෙදර්ලන්තය

Tuesday, May 23, 2017

පණපිටින් ජිවිත දවාළු ඒ අමානුෂික අතීතයට.... 4



කටුක යයි නම් වූ මාවතේ අතිනත අල්ලාගනිමින් දුක්බර ඒ අතීතයට සමුදෙන්නට තමා මෙන් දුක් විඳි අසරණ යුවතියක් සරණ පාවා ගන්නට තරම් නිහතමානී වූ ආරොන් දයාන් යහ්ලොම් ගේ නිදහසින් පසු ජිවිතයට ඔහු සමඟ මම පිය නැගූ ඒ කතාවයි මේ.

හයිෆා සහ ආරොන් එදා
ආරොන් මහතාගේ ඒ කටුක මතකය ගැහෙන හදින් මම ඔහුගේම වදනින් මෙසේ ලිපියට නගමි. ඇමරිකානු හමුදාව විසින් අපිව නිදහස් කරද්දී මම හිටියේ මවුත්හවුසන්  Mauthhausen කියන වධකාගාරයේ. එක තියෙන්නේ ප්‍රංසයත් ඔස්ට්‍රියාවත් අතරේ. ඒ වධකාගාරයේ ගහනුන්ට දුන්නේ පුදුම වධයක්. අපිව පෙළගස්සල අහිංසක තරුණ ගැහැණු ළමයින්ට දරුණු විදිහේ කායික අතවර කළා සිරකරුවන් හැමෝටම පෙනෙන්න, මට පිස්සු හැදුණා ඒවා  දැකලා, ඒ වගේම තමා අපිව පාවිච්චි කරන්නේ හමුදා කාරයින්ගේ අභ්‍යාස වලට තඩි සපත්තු දාගෙන අපේ පිටවල් උඩ උඩපැන්නා බොක්සිං කොට්ට විදිහටත් අපිව පාවිච්චි කලා ,කඳවුරින් කඳවුරට දෙන වැඩ වෙනස් තියෙන දරුණුම කුරිරු කම් මම අත්වින්දා.

ඔවුනගේ වැඩිමහල් පුතු එකම දියණිය සමඟ
1945 මයි 5 දා ඇමරිකානු හමුදාව පැන්නා, වෙඩි හුමරුවලදිත් කොට්ටාශයක් මියගියා, ගොඩක් අය හිටියේ අසනීප වෙලා. ඒ වගේම විශාල මළකඳන් තිබ්බ ගොඩගැහිලා කුණු ගඳ ගහමින්. නිදහස් කලාට පස්සේ අපිව ඔස්ට්‍රියාවේ රතුකුරුස තාවකාලික නවතුම්පොලකට යැව්වා, අපිට් බෙහෙත් සහ පිරිසිදු ඇඳුම් ලැබුණා නගන්න ලැබුණා නමුත් අර මානසික සහ කායික විපරිත සිදුවීම් වලින් මාව හොඳටම වැටිලා තිබ්බේ. රතුකුරුස රෝහලේදී මගේ එක අය්යා කෙනෙක් මුණ ගැහුණා එයා හිටියේ හොඳටම දුර්වල වෙලා  දවස් පහකට පස්සේ මගේ අය්යා මිය ගියා. අම්මා තාත්තා  අනිත් අය්යා මට කවදාවත් දකින්න ලැබුනේ නෑ. එදා මගේ හිතට දැනුණු දුක කිසිම දෙකට සමාන කරන්න බෑ , යුදෙවු වෙලා උපන් සාපයට අපි විඳෙව්වා. ඔහුගේ වදන් ශෛලිය ආවේගවත්   වන්නට පටන් ගත්තේ ඔහුගේ පසු ජිවිතය ගැන කතාව පටන්ගනිද්දිය. මට තාවකාලික නිවහනකට යන්න වුණා. වෛද්‍යවරු අපිට  බේහෙත් කලා , නමුත් සුවපත් වෙන එක එතරම් ලෙහෙසි උනේ නෑ. මම මාරාන්තික බයකින් පෙළුනා , මට මිනිසුන් මරලතෝනි දෙනවා ඇහුණා, ගින්දර දැක්කාම කලන්තේ හැදෙනවා, මට කන කන දේ වමනෙට ගියා , තව නොයෙකුත් අතුරු විපාක මම අත් වින්දා. මාව භාර කරපු තාවකාලික නවාතැනේ දැන්වීම් පුවරුවේ මගේ නැන්දා කෙනෙක් ඥාතින් හෝ දරුවන් සොයන බව දැන්වීමක් දාල තිබුණා මම එයාලට දැනුම් දුන්නා මම ජිවතුන් අතර ඉන්න බවත් මම එයාලා ලඟට එන්න කැමති බවත් ඔය විදිහට තමා මම බෙල්ජියමට සේන්දු වුණේ, මගේ නැන්දා බෙල්ජියම් ජාතික කාන්තාවක් එයා විවාහ වෙලා හිටියේ මගේ අම්මගේ මල්ලි එක්ක ඒ වරදට නැන්දගේ ඇඟිලි දෙකක් කපල නිදහස් කරලා තිබුණා. මට ඇති වුණේ තවත් කම්පනයක් ඒක අහපුවම.ඇඟිලි දෙකේ අඩුව ඇරෙන්න වෙනත් අමාරුවක් නැන්දට නොතිබුණ එක හිතට ලොකු සහනයක් උණා. මුළු බෙල්ජියමම විනාශ වෙලා තිබ්බේ එක ප්‍රාන්තයක් ප්‍රංශයටත්  අනිත් ප්‍රාන්තය නෙදර්ලන්ත්යටත් සතුව තිබ්බේ. ඔය කුණු වධකාගාර වල වධ විඳින එක නෙමෙයි විඳිල්ල ඉන් පස්සේ ඒ සමරු සටහන් එක්ක හෙට්ටු වෙන එක.

නිදහස් දිනයේදී වල දැමුණු සිරුරු
මාස 5 යනකම් මට හරියට සිහිය තිබ්බේ නැ නැන්දට  සිද්ධ වෙන්න මම ටික ටික ජිවිතයෙන් ගොඩ ආවා, මම පල්ලියට ගියා අකුරු ඉගෙන ගන්න, වෙන පාසලක් තිබ්බේ නෑ ඒ පළාතටම, පදිලිතුමා  ආදරයෙන් අපිට ඉගැන්නුවා. දෙවියෝ විශ්වාස  කරනවා ද කියලා මගෙන් අහන්න නම් ඒපා මොකද මට හැමදේම කලකිරුණා දෙවිවරු ඉන්නවද කියන ප්‍රශ්ණය මට ඒ කාලේදී  උග්‍ර විදිහට වද  දුන්නා. පල්ලියේ පාදිලිතුමා මට පැහැදිලි කරලා දුන්නා දෙවියෝ බලපු නිසා තමා ජිවිතේ ගැලවුණේ කියලා ඒ ගැන අපි කථා නොකර ඉම්මු මොකෝ ඕක නිකම් ප්‍රශ්ණ ඇති වෙන 

සිරකරුවෙකු විසින් බිත්තියක මෙසේ කොටා තිබිණී
 මාතෘකාවක් පමණයි.
ඉතින් ඔය විදිහට මම අකුරු ඉගෙණ ගත්තා කියමුකෝ මම රජයේ විභාගය පාස් වුණා රස්සාවක් කරන්න පුළුවන් විදිහට. මට පොඩි වඩු වදපොලක යතු ගාණ රස්සාවක් හම්බ උණා මම කොහොමටත් අතේ වැඩට හපනා. ඔහොම කාලය ගෙවිලා ගියා, පොඩි වඩු වැඩපොළ දියුණු වුණා ටික ටික. ඔය කොයි දේ වෙතත් මගේ මතකය නම් දියවී ගියේ නෑ , මම අදටත් විඳවනව. ඒ දේවල් ඔය කාටවත් තේරුම් ගන්න බෑ දරුවෝ. 

නිදහස් කල දිනදී තුවාල වලට බෙහෙත්

විඳපු කෙනාම තමයි දන්නේ එකේ රස. මගේ ජීවිතය අලුත්ම කඩ ඉමක් කරා  ගියේ මගේ නැන්දා ගේ හිතවතියක් වූ මිරියම් මහත්මිය සහ එම පවුල අපේ නිවසට ආදාය. මිරියම් මහත්මියට දරුවන් දෙදෙනෙකු සහ හදාගත් දරුවන් දෙදෙනෙකු ද සිටියහ. ඒ අතර සිටි හයිෆා ට මගේ හිත ඇදිලා ගියා හේතුව එයත් අතරමං  මාත් එහෙමයි , පලවෙනි දවසෙම අපි දෙන්නා කතා බහට වැටුණා , මම මගේ නැන්දා මගින් යෝජනාවක් යැව්වා , එක හරි ගියා , ඔහුගේ මදහස් සිනාව සියල්ල එළිදරව් කරන්නට සමත් විය.
අපි දෙන්නට එකතු උනා කියලා ජීවිතය ලෙහෙසි උණේ නෑ , අපි දෙන්නම යම් යම් අබාධ වලින් පෙළුණා , අපි දෙන්නට ලැබෙන්න හිටපු දරුවෝ දෙන්නෙක්ම අතරමගදී ගබ්සා වුණා මානසික ආතතිය නිසා. අපි අපිට ලැබෙන විදිහ භාර ගන්න තීරණය කලා.

දඬුවම් දුන් අයුරක්
නොසිතු මොහතක අපිට හොඳ නිරෝගී පුතනුවෙක් ලැබුණා , ඒ අපේ වැඩිමහල් දරුවා , ඊට පසු පුතුන් තිදෙනෙකුද දියණියක්ද ලැබුණා,  ඔයාගේ මිතුරිය අදිනා මගේ තුන්වෙනි පුතණුවන්ගේ දියණිය,

පලවෙනි පුතා ඇමරිකානු ජාතික යුවතියක සමඟ විවාහ වී දැනට ඇමරිකාවේය වෘතියෙන් ඔහු යේල් විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්‍ය වරයෙකි බිරිඳ මැහුම් නිර්මාණ ශිල්පිනියකි. එකම දියණිය හොලිවූඩ් සිනමාවේ අධ්‍යක්ෂක වරියක් වන්නට පුහුණුව ලබමින් සිටී.

දෙවැනි පුතා යුදෙවු ජාතික කාන්තාවක විවාහ කරගෙන  නෙදර්ලන්තයේ ජිවත් වන අතර ඔහු දක්ෂ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකි. දරුවන් තිදෙනෙකුගේ පියෙක් වන අතර බිරිඳ දරුවන් බලා කියාගන්නා ආයතනයක හිමිකාරියකි

තුන්වෙනි පුතා  ජාත්‍යන්තර  අධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකි බිරිඳ ස්විස්ටර්ලන්ත ජාතික කාන්තාවක් වණ අතර දියණිවරුන් දෙදෙනෙකුගේ දෙමාපියන්ය. එක දියණියක් මගේ මිතුරිය අදිනා වන අතර ඇය එකසත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ පරිපාලන නිලධාරිනියකි, අදිනාගේ සොයුරිය පශ්චාත් උපාධිය  සඳහා ඉගෙනගනිමින් සිටී

මගේ ආදරණිය මිතුරිය අදිනා
ඔවුන් දෙපලගේ බාලම දියණිය ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතිකයෙක් සමඟ විවාහ වී ඇති අතර ඔවුනට දරුවන් නොමැත.
ජිවිතයේ අනෙක දුක් ගැහැට විඳි ඔවුන් දේපල ගේ අසීමිත ආදරය දයාව කෙරෙහි මට ඇති වුයේ ගරුත්වයකි. විඳින 
දුක් පැණි රසයි යන කියමන මොනවට සනාථ කල ඒ දුක්බර කතාවට මම අද නැවතීමේ තිත තියමි.  මෙම ලිපිය සකසා ගන්නට ප්‍රස්තුතය මට ලැබෙන්නට සැලැස්වූ මගේ මිතුරිය අදිනා ගැන යමක් සඳහන් නොකලොත් එය හරි මදි බව වටහුනෙන් මම ඇය ගැන යමක් කෙටියෙන් කියන්නට අදහස් කලෙමි. ඇය දරුවන් තිදෙනෙකුගේ මවකි සැමියා ලෝක කම්කරු සංවිධානයේ නිලදරුවෙකි, ඇය එකසත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙහි ආධාර පරිපාලනය සම්බන්ධ නිලධාරිනියක  වන අතර, දරුවන් තවම අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටී.යට දියණියන් දෙදෙනෙක් සහ පුතෙක් සිටි. ඇය  පවසන අන්දමට ඔවුන්ගේ පවුල තුල ඇත්තේ ඉතාමත් ලෙංගතු බැඳීමකි. අන් ජාතික වුවද එම පවුලට එකතු වුනු ය අතරේ හොඳ සම්බන්ධතාවයක් ඇති බව ඇය පැවසුවාය. ඔවුන්ගේ විවාහ ද ඉතාමත් ලාබාල වයසින් කෙරෙන අතර දරුවන් ලැබීමද අඩු වයසින් සිදු වන බව ඇය පවසා සිටියාය. අතීතයේ යුදෙවු ජාතිකයින් විවාහ වුයේ යුදෙවු ජාතිකයින් සමඟ පමණක් වුවද මෙම කෘර වධකාගාර අත්දැකීම් නිසා අයගේ සීයාත් ආච්චි අම්මත් වෙනස් පිළිවෙත් අනුගමනය කල බවද පැවසුවාය.

අදිනාගේ සැමියා සහ දරුවන් තිදෙනා
කියවූ ඔබ සැමට තුති!

පිංතුර සහ මතකයේ අයිතිය අදිනා සහ ඇයගේ පවුල සතුය!
සියලුම සාමාජිකයින් පෙනීසිටින ජායාරුපයක් අදිනා මට ලබාදුන් විට මම එය ඇතුලත් කරමි. 
 වධකාගාරයේ පින්තුර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සතුය!

 පසු වදන : මෙම වධකාගාර නිදහසින් පසු මෙම තුච්ච ඝාතන ක්‍රියාත්මක කල අමනුස්ස වේදනා මින්සුන්ට දුන් හමුදා නිලධාරීන් රඳවා තබන්නට පාවිච්චි කරන ලදී.

සූරී -නෙදර්ලන්තය