Tuesday, May 23, 2017

පණපිටින් ජිවිත දවාළු ඒ අමානුෂික අතීතයට.... 4



කටුක යයි නම් වූ මාවතේ අතිනත අල්ලාගනිමින් දුක්බර ඒ අතීතයට සමුදෙන්නට තමා මෙන් දුක් විඳි අසරණ යුවතියක් සරණ පාවා ගන්නට තරම් නිහතමානී වූ ආරොන් දයාන් යහ්ලොම් ගේ නිදහසින් පසු ජිවිතයට ඔහු සමඟ මම පිය නැගූ ඒ කතාවයි මේ.

හයිෆා සහ ආරොන් එදා
ආරොන් මහතාගේ ඒ කටුක මතකය ගැහෙන හදින් මම ඔහුගේම වදනින් මෙසේ ලිපියට නගමි. ඇමරිකානු හමුදාව විසින් අපිව නිදහස් කරද්දී මම හිටියේ මවුත්හවුසන්  Mauthhausen කියන වධකාගාරයේ. එක තියෙන්නේ ප්‍රංසයත් ඔස්ට්‍රියාවත් අතරේ. ඒ වධකාගාරයේ ගහනුන්ට දුන්නේ පුදුම වධයක්. අපිව පෙළගස්සල අහිංසක තරුණ ගැහැණු ළමයින්ට දරුණු විදිහේ කායික අතවර කළා සිරකරුවන් හැමෝටම පෙනෙන්න, මට පිස්සු හැදුණා ඒවා  දැකලා, ඒ වගේම තමා අපිව පාවිච්චි කරන්නේ හමුදා කාරයින්ගේ අභ්‍යාස වලට තඩි සපත්තු දාගෙන අපේ පිටවල් උඩ උඩපැන්නා බොක්සිං කොට්ට විදිහටත් අපිව පාවිච්චි කලා ,කඳවුරින් කඳවුරට දෙන වැඩ වෙනස් තියෙන දරුණුම කුරිරු කම් මම අත්වින්දා.

ඔවුනගේ වැඩිමහල් පුතු එකම දියණිය සමඟ
1945 මයි 5 දා ඇමරිකානු හමුදාව පැන්නා, වෙඩි හුමරුවලදිත් කොට්ටාශයක් මියගියා, ගොඩක් අය හිටියේ අසනීප වෙලා. ඒ වගේම විශාල මළකඳන් තිබ්බ ගොඩගැහිලා කුණු ගඳ ගහමින්. නිදහස් කලාට පස්සේ අපිව ඔස්ට්‍රියාවේ රතුකුරුස තාවකාලික නවතුම්පොලකට යැව්වා, අපිට් බෙහෙත් සහ පිරිසිදු ඇඳුම් ලැබුණා නගන්න ලැබුණා නමුත් අර මානසික සහ කායික විපරිත සිදුවීම් වලින් මාව හොඳටම වැටිලා තිබ්බේ. රතුකුරුස රෝහලේදී මගේ එක අය්යා කෙනෙක් මුණ ගැහුණා එයා හිටියේ හොඳටම දුර්වල වෙලා  දවස් පහකට පස්සේ මගේ අය්යා මිය ගියා. අම්මා තාත්තා  අනිත් අය්යා මට කවදාවත් දකින්න ලැබුනේ නෑ. එදා මගේ හිතට දැනුණු දුක කිසිම දෙකට සමාන කරන්න බෑ , යුදෙවු වෙලා උපන් සාපයට අපි විඳෙව්වා. ඔහුගේ වදන් ශෛලිය ආවේගවත්   වන්නට පටන් ගත්තේ ඔහුගේ පසු ජිවිතය ගැන කතාව පටන්ගනිද්දිය. මට තාවකාලික නිවහනකට යන්න වුණා. වෛද්‍යවරු අපිට  බේහෙත් කලා , නමුත් සුවපත් වෙන එක එතරම් ලෙහෙසි උනේ නෑ. මම මාරාන්තික බයකින් පෙළුනා , මට මිනිසුන් මරලතෝනි දෙනවා ඇහුණා, ගින්දර දැක්කාම කලන්තේ හැදෙනවා, මට කන කන දේ වමනෙට ගියා , තව නොයෙකුත් අතුරු විපාක මම අත් වින්දා. මාව භාර කරපු තාවකාලික නවාතැනේ දැන්වීම් පුවරුවේ මගේ නැන්දා කෙනෙක් ඥාතින් හෝ දරුවන් සොයන බව දැන්වීමක් දාල තිබුණා මම එයාලට දැනුම් දුන්නා මම ජිවතුන් අතර ඉන්න බවත් මම එයාලා ලඟට එන්න කැමති බවත් ඔය විදිහට තමා මම බෙල්ජියමට සේන්දු වුණේ, මගේ නැන්දා බෙල්ජියම් ජාතික කාන්තාවක් එයා විවාහ වෙලා හිටියේ මගේ අම්මගේ මල්ලි එක්ක ඒ වරදට නැන්දගේ ඇඟිලි දෙකක් කපල නිදහස් කරලා තිබුණා. මට ඇති වුණේ තවත් කම්පනයක් ඒක අහපුවම.ඇඟිලි දෙකේ අඩුව ඇරෙන්න වෙනත් අමාරුවක් නැන්දට නොතිබුණ එක හිතට ලොකු සහනයක් උණා. මුළු බෙල්ජියමම විනාශ වෙලා තිබ්බේ එක ප්‍රාන්තයක් ප්‍රංශයටත්  අනිත් ප්‍රාන්තය නෙදර්ලන්ත්යටත් සතුව තිබ්බේ. ඔය කුණු වධකාගාර වල වධ විඳින එක නෙමෙයි විඳිල්ල ඉන් පස්සේ ඒ සමරු සටහන් එක්ක හෙට්ටු වෙන එක.

නිදහස් දිනයේදී වල දැමුණු සිරුරු
මාස 5 යනකම් මට හරියට සිහිය තිබ්බේ නැ නැන්දට  සිද්ධ වෙන්න මම ටික ටික ජිවිතයෙන් ගොඩ ආවා, මම පල්ලියට ගියා අකුරු ඉගෙන ගන්න, වෙන පාසලක් තිබ්බේ නෑ ඒ පළාතටම, පදිලිතුමා  ආදරයෙන් අපිට ඉගැන්නුවා. දෙවියෝ විශ්වාස  කරනවා ද කියලා මගෙන් අහන්න නම් ඒපා මොකද මට හැමදේම කලකිරුණා දෙවිවරු ඉන්නවද කියන ප්‍රශ්ණය මට ඒ කාලේදී  උග්‍ර විදිහට වද  දුන්නා. පල්ලියේ පාදිලිතුමා මට පැහැදිලි කරලා දුන්නා දෙවියෝ බලපු නිසා තමා ජිවිතේ ගැලවුණේ කියලා ඒ ගැන අපි කථා නොකර ඉම්මු මොකෝ ඕක නිකම් ප්‍රශ්ණ ඇති වෙන 

සිරකරුවෙකු විසින් බිත්තියක මෙසේ කොටා තිබිණී
 මාතෘකාවක් පමණයි.
ඉතින් ඔය විදිහට මම අකුරු ඉගෙණ ගත්තා කියමුකෝ මම රජයේ විභාගය පාස් වුණා රස්සාවක් කරන්න පුළුවන් විදිහට. මට පොඩි වඩු වදපොලක යතු ගාණ රස්සාවක් හම්බ උණා මම කොහොමටත් අතේ වැඩට හපනා. ඔහොම කාලය ගෙවිලා ගියා, පොඩි වඩු වැඩපොළ දියුණු වුණා ටික ටික. ඔය කොයි දේ වෙතත් මගේ මතකය නම් දියවී ගියේ නෑ , මම අදටත් විඳවනව. ඒ දේවල් ඔය කාටවත් තේරුම් ගන්න බෑ දරුවෝ. 

නිදහස් කල දිනදී තුවාල වලට බෙහෙත්

විඳපු කෙනාම තමයි දන්නේ එකේ රස. මගේ ජීවිතය අලුත්ම කඩ ඉමක් කරා  ගියේ මගේ නැන්දා ගේ හිතවතියක් වූ මිරියම් මහත්මිය සහ එම පවුල අපේ නිවසට ආදාය. මිරියම් මහත්මියට දරුවන් දෙදෙනෙකු සහ හදාගත් දරුවන් දෙදෙනෙකු ද සිටියහ. ඒ අතර සිටි හයිෆා ට මගේ හිත ඇදිලා ගියා හේතුව එයත් අතරමං  මාත් එහෙමයි , පලවෙනි දවසෙම අපි දෙන්නා කතා බහට වැටුණා , මම මගේ නැන්දා මගින් යෝජනාවක් යැව්වා , එක හරි ගියා , ඔහුගේ මදහස් සිනාව සියල්ල එළිදරව් කරන්නට සමත් විය.
අපි දෙන්නට එකතු උනා කියලා ජීවිතය ලෙහෙසි උණේ නෑ , අපි දෙන්නම යම් යම් අබාධ වලින් පෙළුණා , අපි දෙන්නට ලැබෙන්න හිටපු දරුවෝ දෙන්නෙක්ම අතරමගදී ගබ්සා වුණා මානසික ආතතිය නිසා. අපි අපිට ලැබෙන විදිහ භාර ගන්න තීරණය කලා.

දඬුවම් දුන් අයුරක්
නොසිතු මොහතක අපිට හොඳ නිරෝගී පුතනුවෙක් ලැබුණා , ඒ අපේ වැඩිමහල් දරුවා , ඊට පසු පුතුන් තිදෙනෙකුද දියණියක්ද ලැබුණා,  ඔයාගේ මිතුරිය අදිනා මගේ තුන්වෙනි පුතණුවන්ගේ දියණිය,

පලවෙනි පුතා ඇමරිකානු ජාතික යුවතියක සමඟ විවාහ වී දැනට ඇමරිකාවේය වෘතියෙන් ඔහු යේල් විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්‍ය වරයෙකි බිරිඳ මැහුම් නිර්මාණ ශිල්පිනියකි. එකම දියණිය හොලිවූඩ් සිනමාවේ අධ්‍යක්ෂක වරියක් වන්නට පුහුණුව ලබමින් සිටී.

දෙවැනි පුතා යුදෙවු ජාතික කාන්තාවක විවාහ කරගෙන  නෙදර්ලන්තයේ ජිවත් වන අතර ඔහු දක්ෂ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකි. දරුවන් තිදෙනෙකුගේ පියෙක් වන අතර බිරිඳ දරුවන් බලා කියාගන්නා ආයතනයක හිමිකාරියකි

තුන්වෙනි පුතා  ජාත්‍යන්තර  අධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකි බිරිඳ ස්විස්ටර්ලන්ත ජාතික කාන්තාවක් වණ අතර දියණිවරුන් දෙදෙනෙකුගේ දෙමාපියන්ය. එක දියණියක් මගේ මිතුරිය අදිනා වන අතර ඇය එකසත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ පරිපාලන නිලධාරිනියකි, අදිනාගේ සොයුරිය පශ්චාත් උපාධිය  සඳහා ඉගෙනගනිමින් සිටී

මගේ ආදරණිය මිතුරිය අදිනා
ඔවුන් දෙපලගේ බාලම දියණිය ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතිකයෙක් සමඟ විවාහ වී ඇති අතර ඔවුනට දරුවන් නොමැත.
ජිවිතයේ අනෙක දුක් ගැහැට විඳි ඔවුන් දේපල ගේ අසීමිත ආදරය දයාව කෙරෙහි මට ඇති වුයේ ගරුත්වයකි. විඳින 
දුක් පැණි රසයි යන කියමන මොනවට සනාථ කල ඒ දුක්බර කතාවට මම අද නැවතීමේ තිත තියමි.  මෙම ලිපිය සකසා ගන්නට ප්‍රස්තුතය මට ලැබෙන්නට සැලැස්වූ මගේ මිතුරිය අදිනා ගැන යමක් සඳහන් නොකලොත් එය හරි මදි බව වටහුනෙන් මම ඇය ගැන යමක් කෙටියෙන් කියන්නට අදහස් කලෙමි. ඇය දරුවන් තිදෙනෙකුගේ මවකි සැමියා ලෝක කම්කරු සංවිධානයේ නිලදරුවෙකි, ඇය එකසත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙහි ආධාර පරිපාලනය සම්බන්ධ නිලධාරිනියක  වන අතර, දරුවන් තවම අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටී.යට දියණියන් දෙදෙනෙක් සහ පුතෙක් සිටි. ඇය  පවසන අන්දමට ඔවුන්ගේ පවුල තුල ඇත්තේ ඉතාමත් ලෙංගතු බැඳීමකි. අන් ජාතික වුවද එම පවුලට එකතු වුනු ය අතරේ හොඳ සම්බන්ධතාවයක් ඇති බව ඇය පැවසුවාය. ඔවුන්ගේ විවාහ ද ඉතාමත් ලාබාල වයසින් කෙරෙන අතර දරුවන් ලැබීමද අඩු වයසින් සිදු වන බව ඇය පවසා සිටියාය. අතීතයේ යුදෙවු ජාතිකයින් විවාහ වුයේ යුදෙවු ජාතිකයින් සමඟ පමණක් වුවද මෙම කෘර වධකාගාර අත්දැකීම් නිසා අයගේ සීයාත් ආච්චි අම්මත් වෙනස් පිළිවෙත් අනුගමනය කල බවද පැවසුවාය.

අදිනාගේ සැමියා සහ දරුවන් තිදෙනා
කියවූ ඔබ සැමට තුති!

පිංතුර සහ මතකයේ අයිතිය අදිනා සහ ඇයගේ පවුල සතුය!
සියලුම සාමාජිකයින් පෙනීසිටින ජායාරුපයක් අදිනා මට ලබාදුන් විට මම එය ඇතුලත් කරමි. 
 වධකාගාරයේ පින්තුර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සතුය!

 පසු වදන : මෙම වධකාගාර නිදහසින් පසු මෙම තුච්ච ඝාතන ක්‍රියාත්මක කල අමනුස්ස වේදනා මින්සුන්ට දුන් හමුදා නිලධාරීන් රඳවා තබන්නට පාවිච්චි කරන ලදී.

සූරී -නෙදර්ලන්තය

Wednesday, May 17, 2017

පණපිටින් ජිවිත දවාළු ඒ අමානුෂික අතීතයට.... 3



අනේක දුක් කඳවුරක විඳි, මරණ බයෙන් හැකිළුණු ඒ අහිංසක මිනිසුන්ගේ කඳුළු කතාවේ ඉතිරිය ම වෙත දිග හැරියේ , හයිෆා ගේ ආදරණිය සැමියා වූ ආරොන් දයාන් යහ්ලොම් ය Aaron Dayan Yahlom ඔහු 1930 අගෝස්තු මස 23 දින පෝලන්තයේ උපත ලද අතර   ඔහු දෙමාපියන් සමඟ වාසයට ජර්මනියට ආවේ යුධ භීතිය එන්නට පෙරාතුව කිරිදරුවා සමයේදීය.  
එල්ලා වද දුන් අයුරු
මගේ  පියා වෛද්‍යවරයෙක් මව සාත්තු සේවිකාවක් මගේ පවුලේ සහෝදරයෝම තුන්දෙනෙක් අපි කාටවත් කරදරයක් වුන අය  නෙමෙයි අපි අපේ පාඩුවේ ජිවත් වුන අය. ඔය කියන අසික්කිත කාලය පටන් ගත්තේ මිනිසුන් භීතියෙන් පිඩාවට පත් කරමින්. මගේ පියා උත්සහ කලේ ඇමරිකාවට පැන ගන්න නමුත් සියලුම දෙනා ඇමරිකාවට යන්න දැඟලීම නිසා අපිට ඒ දේ කරගන්න බැරිඋනා. මුළු ජර්මනියම භීතියට පත් කරමින් කෘරත්වය පියාසර කරන්නට උණා. නොහිතූ මොහොතක මගේ පියා රෝහලෙන් වැඩ ඇරී ගෙදර එද්දී උස්සන් ගියා. අපිට ඒ ආරංචිය දුන්නේ අපේ අල්ලපු ගෙදර හිටපු මහත්තයා. එයා අම්මට කියුවා දරුවොත් අරන් පැනලා යන්න කියලා, ඒ දේ කරන්න හමු උණේ නැ අපිව කුදලන් ගියා, මගේ අම්මා අය්යලා දෙන්නා කොහාට උණාද දන්නේ නැ, අය්යලාව වෙනම යැව්වා අපිව වෙනම දැම්මා.

නිදහස් කරන මොහොතේ සිරකරුවන් සිටි අයුරු
අපිව ඇතුලට ගත්තේ ඇඳුම් සේරම ගලවලා මගේ තට්ටේ බු ගාලා විශාල හෝර්ස් එකකින් වතුර ගහලා නාවලා ඉරි පිජාමාවක් දුන්න අඳින්න එතන ඉඳලා අපිව නොමරා මරුවා.
මම අවුරුදු 8 ක් හිටියා කඳවුරෙන් කඳවුරට යමින්. ඔය කඳවුරු වල ඉන්න අය  ලව්වා වෙඩි උන්ඩ  පිරෙව්වා, අන්තිමේදී එව්වා ටෙස්ට් කලෙත් ඒ දේ කරපු එකාටම වෙඩි තියලා ඔය වගේ වාගේ පාහර  ක්‍රියාවන් තමා කඳවුරු ඇතුලේ උනේ. මාව  දැම්මේ බරපතල වැඩ කොටසට, කොටන් ඇදීම පැලීම බංකර් හැදීම , බර ගල් උස්සන් යාම වගේ නොයෙක් වැඩ..
අපිට කන්න ලැබුනේ නැති තරම්, අපි කොටන් කරේ තියාගෙන යද්දී අපිට ගහන්නේ කස වලින් පිටට  ලේ පෙරෙනකම්. දවාලද රෑ ද කියලා අපිට වෙනසක් නෑ අපි බර වැඩ කලා. කන්න නොදී , ඉන්න සැලැස්සුවා ,  බෙහෙත්  වර්ග ටෙස්ට් කළා, විෂ වර්ග මිනිසුන්ට විද්දා, බැටන් පහර කාපු දවසක් නොතිබුණා නම් ඒ බොහොමත් කලාතුරකින් තමා.

එළිමහනේ පාසල්

එකම එක දවසක් මම අහම්බෙන් මගේ අම්මව දැක්කා කම්බි වැට අතරින් අනේ මට දරා ගන්න බැරි උණා , අම්මා හොඳටම වැහැරිලා , අත්  වලින් ලේ ගලමින් තිබුණා,  එදා තමයි මම අම්මාව අහම්බෙන් හරි දැක ගත්තේ,

අතීතය කටුකය කුහකය අත්මාර්තකාමිය. යුදෙව් ජාතිකයින් පමණක් නොව රතු ඉන්දියානුවන්ට ස්පාංඥ ජාතිකයෝ කලේද එයමය, පොල්පොට් කලේද එයමය, ඒ කිසිම දෙයක් හරි යයි කියන්නට අපට බැරිය, එය එසේ නොවුණානම් හොඳ යයි කියන්නද   අපි දන්නේ නැත. කටුක අතීතය හාරා අවුස්සා ඔවුන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ විඳවන විඳවිල්ල තවත් තුවාල කරන්නට මට සිත දුන්නේ නැත. මෙවන් පාපතර ක්‍රියාවන් අපේ රටේ නොවුණා නොවේ, වධකාගාර නොවුනද අවිහිංසක විශ්වවිද්‍යාල සිසුවන්ට කලේද එයමය එදා වධකාගාරයේ ගිනි උඳුන සහ  අපේ ටයර් සැයත්  අතර වැඩි වෙනසක් ඇතිද? 
හයිෆා හදා වඩා ගත් යුවළ

මම කතාව ඔවුන්ගේ ගැලවීමෙන් පසු දිවිය කරා යොමු කලෙමි. ආදර්ශය එතනය වධකාගාරය තුළ  නොව. මම දන්නා තරමින් අදිනා ඔවුනගේ ආදරණිය මිනිබිරියකි ඒ වගේම ඔවුන් දෙපලට තවත් දරුවන්  ඇති බව අදිනා මට පවසා තිබුණි. මේ ඔවුනගේ කතාවයි
හයිෆා සහ ආරොන් වධකාගාරයහි දුක් විඳි දෙපළකි. මේ ඔවුන්ගේ සැබෑ ජීවිතයයි.
හයිෆා අයගේ දිවිගලවා ගැනීමෙන් පසු දිවිය සිහි කරන්නෙ මෙසේය. අපිව නිදහස් කරගත්තේ ඇමරිකානු හමුදාව සහ මිත්‍ර හමුදාව එදා ඩකවූ Dachau වලට පහර දෙද්දී ද සැහෙන්න ජිවිත ගණනාවක් විනාශ වුණා වෙඩි වැදිලා. මට අදටත් මතකයි ඇමරිකානු සොල්දාදුවෝ දුවගෙන ඇවිත් අපිව වට කරලා ආරක්ෂාවට හිටපු හැටි එක සොල්දාදුවෙක් කියුවා ඔයාලා නිදහස් කියලා, මට නම් නිදහස් කියන්නේ මොකද්ද කියලා වත් වැටහීමක් තිබ්බේ නෑ. මම ඒ තරම්ම කායිකවයි  මානසිකවයි හොඳටම වැටිලා හිටියේ. අපිව ගලවා ගත්තා කියන දේ ඔලුවට ගියෙත් අපිව ඉන්ඩර්ස්දොර්ෆ් Kloster Indersdorf තාවකාලික ළමා රැඳවුම් කඳවුරට ගෙනගියාට පසුවයි. 
කායිකව සහ මානසිකව අඩපන වූ දරුවෝ
අපිව යුහුසුලුව වෛද්‍ය පර්යේෂණ වලට යොමු කෙරුණා අපිව විෂබීජ නාශක බෙහෙත් වලින් නැව්වා, උණුසුම් කෑම වේලක් දුන්නා, ඇඳක් සහ පිරිසිදු ඇඳුම් දුන්නා නමුත් අර මානසික සහ කායික දුෂණ මතකය අපට වද  දුන්නා.  නිදා ගන්න දුන්නෙම නෑ නපුරු හීන කුරිරුකම අපි හීනෙනුත් විඳෙව්වා. නමුත් ළමා රැඳවුම් කදවුරේ මානසික වෛද්‍යවරු සැහෙන්න වෙහෙසක් ගත්තා අපිව සුවපත් කරන්න. එත් කටින් කියන තරම් අපිට ලේසි වුණේ නෑ. නමුත් කාලය සමඟ අපි ජිවත් වෙන්නට ඉගෙන ගත්තා අපි සමඟම නිදහස් වුනු පිරිමි දරුවෙක් බාල්කයක එල්ලිලා සිය දිවි හානි කරගත්ත වෛද්‍යවරු එකට කිව්වේ නිදහස් වීමේ හර්දය සාක්ෂිය Survivors Guilt  නිසා කියලා. ඒ ඉන්ඩර්ස්දොර්ෆ් කියන ළමා කඳවුර තාවකාලික නවාතැනක් උණා අපි හැමෝටම අපි කුඩා දරුවන් නිසා අපිව බලාකියාගන්න දෙමාපියන් ලඟට පිටත් කළා ලියකියවිලි ඇතිව. මට ලැබුනේ ඔස්ට්‍රියානු  ජාතික මවක් සහ පියෙක් ඔවුන් දේපල මාව ඉමහත් ආදරෙන් බලාගත්තා. මට මහන්න, ගොතන්න ,උයන්න කියලා දුන්නා , ඒ වගේම පල්ලියේ පාසලට අකුරු කරන්න ඇරියා

නාම පුවරු සහිත දරුවන් නෑදෑයෝ සොයා

යුද්ධයෙන් විනාශ වුන නිසා පාසල පැවතුනේ ගස් යට එළිමහනේ. ඔවුන් ජිවත් වුනේ බෙල්ජියමේ. ක්‍රමයෙන් ක්‍රමයෙන් යුරෝපය යුධ විනාශයෙන් සුවපත් වෙන්නට පටන් ගත්තා. නමුත් කාටවත් ඒ වේදනාව අමතක වුනේ නෑ . ජීවිතය අපට ලෙහෙසි වුනේ නෑ විශාල සටනක් කරන්න උණා අපිට නැවත ජීවිතය ලබා ගන්නට.
මාව හදා ගත පවුලට මුදල් අපහසුකම් නොතිබුණා නොවෙයි නමුත් ඔවුන් මටත් තවත් පිරිමි දරුවෙකුටත් දෙමාපියන් උණා. ඔවුනගේ දරුවන් දෙදෙනා සමඟ අපි 4 දෙනෙක් ඒ ගෙදර හිටියා. ඒ දෙන්න අපි හැමෝටම ආදරෙන් සැලකුවා. මගේ ඥාතියෝ නම් කවුරුවත් මට ආපසු හම්බ උනේ නෑ කදුළු රූරා වැටුණු දෙනෙතින් ඇය මා සමඟ පැවසුවාය. වයස අවුරුදු 16 වෙද්දී මම ගණකාධිකරණය විභාගය සමත් උණා. ඒ මඟින් මට ග්‍රාමීය බැංකුවක ලිපිකාර තනතුරකට යන්නට හැකි උණා. එතනින් තමා මගේ ජීවිතය ක්‍රමයෙන් ක්‍රමයෙන් ඉදිරියට  ගියේ.. මම හැම විටම පොත් පත් කියෙව්වා  අර කුරිරු මතකය මනසින් අතුගා  දමන්න. ඒ නිසාම පොත පතේ වැඩට මම දක්ෂ උණා එනිසාම තමා  මට මෙතරම් ඉක්මනින්ම රස්සාවක් ලැබුණේ, මදහස් සිනාවකින් යුක්ත වූ ඒ මුහුණේ කුඩා ආඩම්බරයක්ද මම දුටුවෙමි.  

කටුක දිවියක හැලහැප්පීම් මත ගොඩනැගුණු ඒ ජිවිතයේ අරුණාලෝකය වූ ඒ ආදරණිය සැමියා මුණ ගැසීමද ඇයගේ දෛවය විය හැක. එම දුක විඳි කෙනෙක් එම දුක අඳුරයි එසේ නොවුණා නම් ඇයටද දිවි ගෙවන්නට වෙන්නේ තමුසේ දෙසාබාන්නේ බොරු ඕයි හිට්ලර් හරි හොඳා එයා තමා ජර්මණිය ජර්මන් ජාතිකයින් පළමුව කියලා ගොඩනැගුවේ කියන මතයේ ඉන්න ඇලේ ගෙම්බෙක් සමඟ විය හැක,, නමුත් එය එසේ නොවුණි. එය ඇගේ වාසනාව ලෙස මම සිතමි.  
 
ආරොන් මහතා සොයුරන් සමඟ
එදා කඳවුරක බැට කෑවද ජිවිතයේ හැල හැප්පීම් සියල්ල විඳ දරාගෙන ආදරණිය දරුවන් 5 දෙනෙන්කුට පියෙක් වූ ඒ ආදරණිය සැමියා ආරොන් මහතා දෙස මගේ  නෙත් යොමු විණි.




ඒ ආදරණිය වචන පෙළ මීළඟ ලිපියෙන් ගෙන එන බලාපොරොත්තුව ඇතිව මම අදට නවතිමි.
පිංතුර සහ මතකයේ අයිතිය අදිනා සහ අයගේ පවුල සතුය!  මෙම පින්තුර යුදෙව් ජාත්‍යන්තර සංවිධානය මගින් වෙනත් වෙබ් අඩවි වල පල කර ඇති බව මගේ මිතුරිය පවසා සිටියාය.

සූරී- නෙදර්ලන්තය

Wednesday, May 10, 2017

පණපිටින් ජිවිත දවාළු ඒ අමානුෂික අතීතයට.... 2



තරමක විරාමයෙන් පසුව......
අපි කොතනින්ද නතර උණේ ඇය මගෙන් ඇසුවේ දයාව පිරුණු හඬින් , හෝර්ස් වලින් වතුර ගහන තැනින් මම කියුවේ ඇයට සිනහවකින් සංග්‍රහ කරමින්. මම ඇගේ නම කියන්න තතනන බව තේරුම් ගත්  ඇය මට පැවසුවේ මට කවුරුත් කියන්නේ හයිෆා කියලා ඔයත් එහෙමම කියන්න කියා පැවසුවේ මට සිනහවකින් සංග්‍රහ කරමිනි,

ඉතින් අපි නාල හීතලේ ඉන්නවා නේ වෙලෙනකම් , නමුත් ශීතල කාලය ගැන හිතන්න සමහර ළමයි උණට , තවත් නොයෙක් ලෙඩ රෝග වලට ගොදුරු උණා , හේතුව අපිරිසිදු කම , කෑමක්  නොමැතිව ඇඟ දුර්වල වීම සහ මානසික ආතතිය සහ දුෂණය.
ළමා කඳවුරේ දරුවන් කොටසක්.
උදේ  පාන්දර 04:00 විසිල් ගහලා  ඇහැරවනවා අපිව ගාල් කරලා ගනින්න පටන් ගන්නවා ගනිද්දී වැරදුනොත් ආයිත් මුල ඉඳලා ගණිනවා , ඔය විදිහට පැය 3 ක් හෝ 4 අපි වතුර වත් නොමැතිව හිටගෙන උදේ පාන්දර. ඊට පස්සේ අපිව දම්වැල් දාල අරන් යනවා වැඩ කරන තැන් වලට. නපුරු සොලදදුවෙක් නලා පිඹිමින් නිතරම වැඩට යොදවනවා. උදේ 08 පටන් ගත්තම හවස 2ට තම වතුර විවේකය දෙන්නේ ඊට කෝප්පයක් නොමැති නම් ඒ වතුර උගුරත් නෑ සමහර නපුරු සොල්දාදුවෝ අපේ කෝප්ප විසි කරනවා , මම මගේ කෝප්පේ බෙල්ලේ එල්ලන් ඉන්න පටන් ගත්තා ඒ නිසා වතුර උගුර මට ලැබුණා. ඉතාමත් කළා තුරකින් අපිට ලීක්ස් සුප් දුන්නා. සමහර සොල්දාදුවෝ හිටියා මනුස්සකම් තියෙන. නමුත් එයාලත් එයාලගේ නපුරු පාලකයා ඉදිරියේ අසරණයි. සමහර සොල්දාදුවෝ හිටියා තමන්ට ලැබුණු කෑම දරුවන් අතරේ බෙදපු. එහෙම උත්තමයන් වැඩි කල් ජිවත් උනේ නෑ . දවසක් අපිට  කන්න කේක් කෑල්ලක් දීපු සොල්දාදුවාව අපි ඉස්සරහම වෙඩි තියල මරලා දැම්මා. ඔය දේවල් පුංචි අපි ඇස් වලින්ම දැක්කා. අපි පන බයේ ගැහුණා අපි එකිනෙකා බදා ගෙන කෑ ගහලා ඇඬුවා.
 
යුධයෙන් බැට කෑ දරුවෝ
මෙම කඳවුරු ඇතුලත කිසිම කෙනෙක් නොදන්නා දේ සිදු උණා , ගෑස් කාමර වලට යැව්වේ මරන්න්නටත් වඩා , එවා වෛද්‍ය
පරීක්ශණ,  ගෑස් කොලිටිය චෙක් කලේ උන් එහෙමයි. ඒ වගේම වධ දීමේ ක්‍රම අත්හදා බැලීමේ පාසැල ලෙසයි ඩකාවූ  Dachau කඳවුර නාසි හමුදාව නම් කලේ. ඒ වගේම විවිධ බෙහෙත් වර්ග පර්යේෂණ වලටත් මෙම සිරකරුවන් ව යොදා ගත්තා, ඔය එක වධකාගාරයක් වත් සුන්දර පාරාදීසයක් නෙමෙයි. ඒ විශාල තාප්ප තුල වෙන්නේ මොනාද කිසි කෙනෙක් දැන සිටියේ නෑ. මෙහි 206,206 සිරකරුවන් සිටියා ,බොහොම  188,000 සුළු පිරිසක් තමා ඉන් එලියට අවේ නමුත් එකත් දළ වශයෙන් බොහොමයක් අය අසනීපෙන් හිටියේ. අපි වගේ කුඩා දරුවන් හැරුණු කොට හුඟක් උගත් පිරිසක් ඔය සිර කරුවන් අතර හිටියා, මහාචාර්ය වරු , ගුරුවරු,වෛද්‍ය වරු, එකී නොකී තානාන්තර දරපු අය  හිටියා , ඔය හැම කඳවුරක්ම භාර වුණේ එස්එස් SS හමුදාවට එයාලගේ වගකීම තමා වර්ග සංහාරක ඝාතනය තිතට ක්‍රියාත්මක කිරීම. 

1945 අප්‍රියෙල් මස 29 දින ඇමරිකානු හමුදාව ඩකාවු Dachau කඳවුරට පැන්නා , මට එතකොට අවුරුදු 9 යි මම අවුරුදු 4ක් ඔය කාලකණ්නි කඳවුරේ දුක් වින්දා , මට මින්ත්තු පැය ගෙවෙනවා දැනුණා , අපි නිදහස් කලාට පස්සේ අපි වගේ කුඩා දරුවන්ව ආයතනයකට භාර කළා මොකද මගේ දෙමව්පියන් මියගිය නිසා. කාලකන්ණි  යුද්ධය ලෝකෙම විනාශ කලා, යුරෝපයේ රටවල් සියල්ලම වගේ දුර්වල වෙලා තිබ්බේ. අපිව භාර ගත්ත ආයතනය, අපිට රැකවරණය දුන්නා, අපිව ළමා කඳවුරකට එක්කන් ගියා නෙදර්ලන්තය මායිමේ තිබුණු


ඇයව භාර ගත තාවකාලික ළමා කඳවුර
මම එලියට ආවේ කිසිම දෙයක් නැතිව මගේ නම විතරක් අරගෙන පච්චේකුත් එක්ක. එලියට ආවට මම හරියට දුක් වින්දා , කඳවුර ඇතුලත මුහුණ දුන් දෙයින් මගේ මානසික  තත්වය විකෘති වෙලා කම්පනයට පත් වෙලා තිබ්බේ. මට නින්ද ගියේ නෑ , කන්න බැ , වතුරට බයයි , බඩ  කකියනවා වමනෙට එන්න වගේ එනවා ,  විඳපු මිනී මාරු හීන නිතරම පෙනෙනවා, වසර 4 පමණ කාලයක් මම ඩිප්රේෂන් Traumatic Depression එකෙන් දුක් වින්දා . නමුත් ළමා කඳවුරේ වෛද්‍ය සේවයට පිං අයිති වෙන්න මම ආයිත් ක්‍රමයෙන් දරුවෙක් වුණා , අපිට කන්න තුන් වේලම ලැබුණා , අපි ගැන හොයලා බලන්න දෙමවුපියන් හිටියා. සුව පහසු ඇඳක් කොට්ටයක් පිරිසිදු ඇඳුම් ලැබුණා. අපි නැවත දරුවන් වුණා. ක්‍රමයෙන් ක්‍රමයෙන් අපි ජීවිතය විඳවන්නේ නැතිව විඳින්න ඉගෙණ ගත්තා, නමුත් ඒ අප්‍රසන්න කටුක අතීතය මනසින් තුරන් කරන්න නම් පහසු උනේ නෑ , අපි ජිවිතයට මුහුණ දෙන්න ඉගෙණ ගත්තා. සමහරක් ළමයි විතරක් නෙමෙයි වැඩිහිටි අය ඒ කියන්නේ කඳවුරු වල දුක් විඳපු අය නිදහස් වුනාට පස්සේ සිය දිවි හානි කර ගත්තා. අපේ නිවාසේ හිටපු අවුරුදු 17 පිරිමි දරුවෙක් සිය දිවි හානි කර ගත්තා ඒ විදිහට.
වධකාගාර වල ලිංගික අතවර වලින් උපන් දරුවෝ
 ඔය වගේ කැම්ප් වල ඉඳලා බේරෙන්න නරකයි හයිෆා මට කියයි. මොකද යුද්ධය ඉවර වුනාට විඳවිල්ල ඉවර වෙන්නේ නෑ ඒක පටන් ගන්නේ එතනින්. ඒ වගේ මතකයක් එක්ක ජිවත් වෙන එකත් ලෙහෙසි නෑ . මම තාමත් වතුර පයිප්පෙට බයයි කෝච්චියට බයයි. විසිල් සද්දෙට තවමත් මට කලන්තේ හැදෙන්න එනවා. පුංචි වයස් වල මානසික කායික අඩන්තේට්ටම් වලට ලක්වුණාම ඒ කාලකන්නි අත්දැකීම් මුළු ජිවිත කාලෙටම ඔවුන්ගේ ජිවිත වලට බලපානවා කෘර දෝංකාරය රැවුපිළිරවූ දෙනවා. බලකාමය තණ්හාව ඉහට ගහපු උන්ට තේරෙන්නේ උන් ඒ කෘර සත්කාර වලට උන්ව ගොදුරු වුන දවසට. යුදෙවු විතරක් නෙමේ තවත් ජාතික , ආගම, වල අය ඔය කැම්ප් වල හිටියා. මෙහෙම කියද්දී ඇයගේ සැමියා ද කතාවට හවුල් විය. එතැන් පටන් විස්තර මම මීළඟ ලිපියෙන් ගෙන එමි.


විස්තර වල සහ මතකයේ  අයිතිය අදිනා  සහ ඇයගෙ පවුල සතුය!

සූරී- නෙදර්ලන්තය